Borsten, zweet en tranen tijdens RuckTOBER

Blue PantherDogs - Brigette Johnston

RuckTOBER

Een op de zeven vrouwen komt tot de ontdekking dat ze borstkanker heeft. Ruim een jaar geleden kwam ik er helaas achter dat ik ook een van deze zeven ben. Het accepteren hiervan was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen. Dit accepteren en vervolgens de achtbaanrit van het behandeltraject doorlopen was bepaald geen pretje. Het traject is weliswaar nog niet ten einde, maar gelukkig gaat het nu wel een heel stuk beter en ben ik in kalmer water terecht gekomen.

Op het moment dat ik ontdekte dat ik borstkanker had genoot ik volop van het leven. In het bijzonder was ik aan het genieten van het spelen van rugby bij de geweldige rugbyclub Almere Bulldogs en het teamgevoel dat daarbij hoort. Het delen van een gezamenlijke passie, de liefde voor de sport, samen als collectief willen winnen, er zijn voor elkaar op het veld in de strijd, maar ook langs het veld je teamgenoten aanmoedigen. Naast de wedstrijden zelf genoot ik uiteraard ook van het team tijdens de trainingen en breder van het hele club gebeuren.

Bij de vereniging was ik teammanager van de dames van Almere en op dat moment keek ik er naar uit om in het nieuwe seizoen weer op het veld te gaan staan met mijn nieuwe team, bestaande uit een cluster van de dames uit Driebergen (Pink Panthers), Hilversum, Amstelveen (All Blues) en Almere (Bulldogs).

Het nieuws dat ik borstkanker had kwam hard aan bij mij en ik was even de weg kwijt. Wat gaat dit voor mij betekenen? Ga ik dood? Ga ik mijn borst of wellicht beide borsten verliezen? Hoe gaat de behandeling er uit zien? Kan ik nog wel rugby spelen?

Op dat moment wist ik eerlijk gezegd nog niet zoveel over borstkanker en over de behandeling daarvan. Mijn leven ging een nieuwe fase in en het was doodeng. Voordat ik het door had stond mijn operatie voor het verwijderen van de tumor gepland. De artsen konden toen nog niet veel vertellen over het verloop van mijn behandeling

Drie knobbels waren ontdekt waarvan een het grootst en meest ontwikkeld was. De andere twee waren gelukkig nog klein. Door vaststelling van het soort kanker wist ik uiteindelijk dat ik het hele behandelpakket kon gaan verwachten, namelijk bestraling, chemo, immunotherapie en uiteindelijk anti-hormonale therapie. Dit zou een langdurig en pittig traject gaan worden.

Ik kreeg in die periode heel veel steun. Niet alleen de steun van mijn man, mijn dochter en directe familie, maar ook van mijn vrienden, leden van de rugbyclub en mijn teamgenoten; mijn rugbyzusters.

Mijn rugbyzusters, wow, wow, wow wat waren zij geweldig! Ik heb mij enorm gesteund en gesterkt gevoeld door hun aanwezigheid, de warme belangstelling voor hoe het met mij ging, de aanmoedigingen, de hulp die is aangeboden en het regelmatige contact met hen, ook al was ik zelf niet altijd van de partij. Ondanks alles dat ik doormaakte, bleef ik me ‘part of the team’ voelen en daar ben ik ze zeer dankbaar voor.

Ik wilde ze ook gewoon blijven zien en ik wilde ze kunnen blijven aanmoedigen vanaf de zijlijn, zo mogelijk bij elke wedstrijd. Ik wilde ook mijn taken als teammanager zoveel mogelijk blijven vervullen en dat is gelukt door veel steun en ondersteuning van een dierbare rugbyzuster uit Almere.

Mijn liefde en passie voor rugby is bijna een soort religie voor me en daardoor had ik geen keuze: ik zou en moest doorgaan. Ik moest mijn sociale contacten blijven onderhouden en ik moest tijd doorbrengen met mijn rugbyzusters. Ook op momenten dat ik me ziek voelde kon ik het niet nalaten om een berichtje te sturen om hen succes te wensen met hun wedstrijd.

Met het delen van mijn persoonlijk verhaal wil ik duidelijk maken dat elke doodnormale vrouw borstkanker kan krijgen. Het kan iedereen overkomen en het hoeft niet persé om een erfelijke variant te gaan; je kunt het gewoon krijgen door stomme pech. Het vrouwenrubgy, mijn sport, heeft mij enorm geholpen om door mijn moeilijk periode heen te komen. De geweldige steun die ik ervaren heb van de rugbyclub Bulldogs, mijn teamgenoten, mijn rugbyzusters, en dat het gelukt is om er betrokken bij te blijven ondanks mijn ziekte en het behandeltraject.

Ik wil, samen met de dames van mijn team de Blue PantherDogs, in de maand oktober Pink Ribbon binnen het vrouwenrugby onder de aandacht brengen en wel als “RuckTOBER” maand. De ‘ruck’ als knipoog naar de rugby term voor de actie na de tackle. De strijd om de bal tussen staande spelers van beide zijden die elkaar de ruimte betwisten. 

Dankzij Pink Ribbon heb ik veel geleerd over borstkanker, de behandeling daarvan en over de emoties die daarbij komen kijken. Zonder Pink Ribbon en de steun van mijn rugbyzusters was het traject dat ik heb moeten doorlopen nog zoveel zwaarder geweest.

Pink Ribbon heeft geld nodig om haar doelstellingen te kunnen realiseren, het financieren van projecten en onderzoeken, en hiervoor hebben wij en “RuckTOBER” actiepagina gemaakt waarop gedoneerd kan worden.

Ik wil iedereen die ons initiatief steunt tijdens deze “RuckTOBER maand” en daarmee doneert aan Pink Ribbon alvast hartelijke bedanken!

Laatste donaties

€ 5 04-11-2019 11:41 uur
€ 15 03-11-2019 15:08 uur
Pink Ribbon financiert wetenschappelijk onderzoek en projecten op het gebied van behandeling, nazorg en langetermijneffecten van borstkanker. We zetten ons in voor een beter én langer leven voor iedere borstkankerpatiënt. Sinds 2016 is Pink Ribbon een merk van KWF Kankerbestrijding. Pink Ribbon blijft zich enkel richten op borstkankeronderzoek.